Ben sana mecburum bilemezsin

ben sana mecburum bilemezsin 

adını mıh gibi aklımda tutuyorum 

büyüdükçe büyüyor gözlerin

ben sana mecburum bilemezsin

içimi seninle ısıtıyorum

ağaclar sonbahara hazırlanıyor

bu şehir o eski Istanbul mudur 

karanlıkta bulutlar parçalanıyor

sokak lambaları birden yanıyor 

kaldırımlarda yağmur kokusu

ben sana mecburum sen yoksun

sevmek kimi zaman rezilce korkuludur

insan bir akşamüstü ansızın yorulur 

tutsak ustura ağzında yaşamaktan

kimi zaman ellerini kırar tutkusu 

birkaç hayat çıkarır yaşamasından

hangi kapıyı çalsa kimi zaman 

arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu

Fatih'te yoksul bir gramofon çalıyor

eski zamanlardan bir cuma çalıyor 

durup köşe başında deliksiz dinlesem

sana kullanılmamış bir gök getirsem 

haftalar ellerimde ufalanıyor

ne yapsam ne tutsam nereye gitsem 

ben sana mecburum sen yoksun

belki Haziran'da mavi benekli çocuksun

ah seni bilmiyor kimseler bilmiyor 

bir şileb sızıyor ıssız gözlerinden

belki Yesilköy'de uçağa biniyorsun

bütün ıslanmışsın tüylerin ürperiyor 

belki korsun kırılmışsın telaş içindesin

kötü rüzgar saçlarını götürüyor

ne vakit bir yaşamak düşünsem

bu kurtlar sofrasında belki zor 

ayıpsız fakat ellerimizi kirletmeden

ne vakit bir yaşamak düşünsem 

sus deyip adınla başlıyorum 

içimsıra kımıldıyor gizli denizlerin

hayır başka türlü olmayacak 

ben sana mecburum bilemezsin.

Atilla İlhan

tüm blogları

Blog Sahibi

çiçek

Puan Durumu

768 gün önce buralardaymış...

Bu Sayfayı Paylaş !

Share |

Blogdaki Son Yorumları